home
Home  » Lieve Peeters (Tuilt)

Tuilt 

Uit de inzendingen van de wijk Tuilt kozen Het Stadsmus en de Erfgoedcel voor de pentekeningen, ingezonden door Lieve Peeters.

Je kan deze pentekeningen van 10 tot 31 oktober 2010 bekijken in Het Stadsmus.

Lieve_Peeters_met_pentekeningen_-_foto:_F._Claessens

Dit is haar verhaal.

Fransiscus (Frans) Peeters (°1889, +1966) werkte voor de Spoorwegen en leerde zo Maria Emerentina Rommelaere (°1891, +1946) kennen. Hun zoon Adriaan Peeters (°1923, +1986), vader van Lieve, werd door de Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog weggevoerd naar Ihringshausen in Duitsland waar hij in de fabrieken moest werken.

Aan het einde van de oorlog krijgt Maria Rommelaere een kaartje van haar Oostendse familie die blij is met het einde van de oorlog en haar een hart onder de riem wil steken met de woorden “Maar ’t is maar alsan* aan dien brave jongen van u dat wij denken. Lees veel wij ook. Hij zal misschien nog gelukkig thuis geraken”. Het kaartje zelf toont Maria die beschermend haar mantel legt over een arbeider met als opschrift “O.L. V. van de arbeiders in den vreemde”. Lieve bezit nog een andere kaart die verwijst naar de heimwee van weggevoerde arbeiders naar Duitsland. Een arbeider heerst over een gezellig huisje waar vrouw en kind staan te wachten: “ik weet een huizeke”.

Adriaan komt gelukkig heelhuids thuis. Samen met zijn gezin, Lieve en haar zus, onderneemt hij elk jaar opnieuw een wandelvakantie naar de streek rond Ihringshausen. Dit tot diep in de jaren 1970. Daar bezoeken ze de bunkers en speuren de kinderen naar de ingekerfde naam van hun vader in een brug. Tot vandaag heeft Lieve vrienden uit Duitsland.

Lieve trouwt met Ronny Geladé (°Alken, 08-02-1962, +Genk, 23-06-1984) die een begenadigd tekenaar blijkt te zijn. Hij laat zich inspireren door de postkaarten en maakt er, via de gekende rastertechniek, pentekeningen van. Hij begint ook aan een serie huizen uit Tuilt die op een kalender zouden verschijnen. Helaas slaat het noodlot toe en komt Ronny om door toedoen van een roekeloze chauffeur. De kalender zal in 1985 toch verschijnen, aangevuld met tekeningen van iemand anders.

De pentekeningen zijn voor Lieve een waardevolle herinnering aan haar overleden eerste man. De pentekeningen gebaseerd op de postkaarten krijgen voor haar nog meer waarde omdat die ook een link hebben met haar vader en haar jeugd. De tekening van O.L. V. van de arbeiders in den vreemde staat zelfs op het graf van haar vader.

* West-Vlaams voor ‘voortdurend’

Reageer op dit verhaal...

banner