home
Home  » Wijken  » Sint-Martinus  » Ik ben kandidaat!

De ‘snoefdoeës’ van bonne Rose 

Mijn bomma langs vaderszijde was een schat van een mens; haar naam was Rosalie Vanbockrijck-Buvens ,maar wij noemden haar bonne Rose.
Ze was heel kranig en gezond, ze had maar 1 probleem: haar neus.
Het bloedstollende verhaal over het open “kappen” van haar sinussen hebben we ontelbare keren gehoord (maar dat ga ik jullie besparen) en daarom gebruikte ze altijd haar “snoefdoeës”. Een schattig doosje gevuld met snuiftabak. Als haar neus dicht zat , nam ze een beetje tabak uit het doosje, legde het op haar hand in het kuiltje tussen duim en wijsvinger en snoof. Als kind vonden we het een beetje vies maar natuurlijk moesten we dit ook eens proberen met grote niesbuien tot gevolg.
Onze bonne Rose is geboren op 10 januari 1902. Ze is 95 jaar geworden en toen ze stierf wou ik dit doosje als aandenken. Hoe oud het doosje is weet ik niet en evenmin of men dit erfgoed noemt of niet maar voor mij heeft het wel een emotionele waarde.

Chris R.-V.


Schilderij ‘Gasfabriek’ 

Ik bezit een schilderij van Jef Van Brabant van 80 x 100 cm. Het zou de gasfabriek van Hasselt voorstellen. Het werd ooit aangekocht door de grootvader van mijn echtgenote.
Een persoonlijk verhaal hierrond hebben we jammer genoeg niet. Tenzij dat de oproep naar persoonlijk erfgoed de aanleiding zou kunnen zijn om rond de schilder en de gasfabriek wat informatie op te zoeken. Beide hebben qua erfgoed hun eigen verhaal te vertellen…

Bart L.


Foto's van mijn vader 

De man op de foto’s is mijn vader Antoine (1921-2001). Hij is helaas al tien jaar overleden maar de herinnering aan hem is nog heel levend.
Op de foto zonder hoed is hij 18 jaar. Deze foto werd vermoedelijk gemaakt bij Blanckart. Op de andere foto loopt hij door de Hasseltse Demerstraat tijdens de oorlog. Op de achtergrond zie je de Grand Bazar, nu de Bershka. In die tijd liep er een fotograaf rond in de stad die een foto van je maakte die je nadien kon kopen.
Iets na deze foto is hij getrouwd met mijn moeder en kwamen er zeven kinderen waarvan er nog zes in leven zijn. Later volgden er twaalf kleinkinderen en tot nu toe negen achterkleinkinderen. Hij was op allemaal even fier! Mijn pa werkte in de mijn van Waterschei terwijl ons ma een kruidenierswinkel had in de Brugstraat in Godsheide. In zijn vrije tijd was hij lang duivenmelker. Mijn zoon heeft in zijn woonkamer een diploma en beker staan van de wedstrijden, samen met onze pa zijn hoed.
In de jaren dat ik thuis opgroeide was hij er altijd voor mij en de anderen, niet was hem te veel. Ik heb dan ook ontzettend mooie herinneringen aan mijn jeugd.
Dit is dus mijn dierbaarste erfgoed: herinneringen aan een schat van een vader, onze rots in de branding. Kortom, een pa om trots op te zijn!

Lieve S.

banner