Hâtelets of vleespennen 

Vanaf 1947 was de jaarlijkse braderij in de Demerstraat een hoogtepunt voor de winkeliers. De etalages werden met grote zorg versierd om zo de specialiteiten aan de man te brengen. De wandelaars werden verwend met gratis proeverijen en met tombola’s tot aankopen aangezet.
De opening van de braderij was altijd een feestelijk gebeuren in aanwezigheid van het schepencollege en een harmonie. Mijn grootvader, ouders tante en oom baatten de slagerij Jules Werck-Werck uit in de Demerstraat 48. Zij maakten prachtige pronkstukken voor de braderij. Het waren meesterwerken van vakkennis en geduld, gemaakt in vlees en gesmolten varkensvet. Op die pronkstukken gebruikte men heel bijzondere vleespennen of ‘hâtelets’ in zilver of verzilverd metaal. Mijn hâtelets zijn een erfenis van mijn grootvader en zijn van rond 1920 en mij zeer dierbaar.
Het zijn zulke emotionele herinneringen aan de werklust en de energie van mijn familie maar ook aan die van vele Hasselaren die onze stad na de oorlog opbouwden tot wat ze nu is.

Mia P.-W.


Heiligenbeeld Sint-Niklaas 

Het kan soms raar gaan in een mensenleven. In 2001 leer ik mijn huidige echtgenoot kennen. Beide hebben we een eerste huwelijk achter de rug Ik was woonachtig in Sint-Niklaas en wordt verliefd op een echte Hasselaar. Grote Liefde, maar ook al pendelt hij elke dag naar Antwerpen, hij wil niet verhuizen uit zijn Hasselt.
We huren een appartement en een jaar later kopen we ons huisje op de Kempische Steenweg in de buurt van de Pukkelpopweide. Onze Hasselaar heel content en ook voor mij is Hasselt een stad die me warm ontvangt.
Op een mooie zondag rijden we op een vroege zondagmorgen naar Tongeren. We wandelen over de antiekmarkt van kraam tot kraam. We doen dit wel meer. Op een bepaald moment valt ons oog op een houten heiligenbeeld. Het was een echte oude Sint-Niklaas, heel mooi. We kwamen tot een overeenkomst maar geen van ons beide had genoeg cash geld bij. Snel op zoek naar een mister cash. Toen we terug aan de kraam kwamen zagen we de verkoper druk pratend met een koppel. Het ging duidelijk over "ons" beeld. De verkoper was blij dat hij ons zag. Het andere koppel wou duidelijk meer betalen voor het beeld maar de verkoper had zijn woord gegeven en verkocht het beeld aan ons.
We zijn naar ons huis in Hasselt gereden en hebben het beeld een ereplaats gegeven. Sint Niklaas in Hasselt als symbool van onze liefde voor elkaar. Kan het nog mooier?

Monique S.


Kanten kraag van mijn grootmoeder 

Toen mijn moeder na de dood van mijn grootmoeder in 1975 grasduinde in de inboedel van het ouderlijk huis, vond zij ergens in een verborgen hoekje een oud kantkloskussen met daarop een prachtige maar onafgewerkte kanten kraag. Te mooi voor het kringloopcentrum, maar te onbetekenend op dat moment voor een meer markante plaats dan onder in de ladekast.
Mijn grootmoeder handwerkte veel. Altijd was zij bezig met één of ander haakwerkje of uren aan een stuk kon men het getik horen van haar frivolitéspoeltje. Meters en meters boord voor tapijtjes allerhande. Maar kantklossen? Dat hadden we haar nooit zien doen.
Tot op een dag mijn moeders tante, de schoonzuster van mijn grootmoeder en enig overgebleven familielid van die generatie, het verhaal vertelde van de kanten kraag.

We schrijven 1917, de grote oorlog. De jonge Maria wacht vol ongeduld tot haar geliefde terugkeert van het front. Om de tijd te doden werkt zij, zoals zovele jonge meisjes in die tijd, aan haar uitzet. Zij werkt ook aan een kanten kraag die prachtig zal staan op haar mooiste jurk waarmee zij haar geliefde wil verrassen wanneer hij thuiskomt. Dan komt het verschrikkelijke nieuws: de jongeman is gesneuveld. En de kraag, nog niet afgewerkt, wordt weggeborgen en nooit meer te voorschijn gehaald. Maria trouwt enkele jaren later met Gaston en krijgt 4 kinderen.
En hoewel ze heel haar leven liefdevol voor man en kinderen zorgde, bleef er, volgens tante Mathilde, altijd een plaats in haar hart voor ...

Toen mijn moeder het vergeten kantkloskussen met kraag terug opdiste, moest zij tot haar spijt vaststellen dat het kussen bijna geheel vergaan was en de nageltjes van de klossen volledig verroest. Om de kanten kraag te kunnen behouden werd hij door een ervaren kantkloster van het kussen gehaald en voor verder verval behoed.

Mieke G.